Hipoterapia

HIPOTERAPIA

Hipoterapia - to metoda gimnastyki leczniczej na bazie neurofizjologii z udziałem konia. Jest to metoda zalecana przez lekarza, wykonywana przez posiadającego kwalifikację terapeutę – specjalistę gimnastyki leczniczej, na specjalnie przygotowanych do tego celu koniach. Koń służy jako pośrednik w terapii, przenosząc na pacjenta ruch w trakcie przemieszczania się stępem.

Schorzenia predysponowane do zajęć hipoterapii:

• mózgowe porażenie dziecięce (diplegie – diparezy, paraplegie – paraparezy, postacie pozapiramidowe, postacie ze “słabym” tułowiem (konieczna kontrola głowy), dzieci rozpoczynające naukę siadania, wstawania i chodzenia,
• porażenia, niedowłady spastyczne i wiotkie oraz dyskinezy pourazowe i o innym podłożu niż MPD,
• opóźnienia psychoruchowe,
• wady postawy, skoliozy I stopnia,
• przykurcze i ograniczenia ruchomości mięśni i stawów (pourazowe, powstałe w wyniku choroby)
• stany po urazach kręgosłupa, poza uszkodzeniami w części szyjnej,
• stany po amputacjach kończyn,
• rozczep kręgosłupa po zoperowaniu przepukliny,
• autyzm dziecięcy,
• zespół Downa,
• wady wzroku i słuchu, zaburzenia adaptacyjne, emocjonalne i kłopoty z nauką,
• zaburzenia rozwoju motorycznego i psychicznego (niepełnosprawność intelektualna),
• alkoholizm, narkomania, choroby umysłowe i uzależnienia, nerwice,
• otyłość i choroby metaboliczne, oraz choroby układu krążenia (tylko pod ścisłą kontrolą lekarza).

Koń to idealne stanowisko terapeutyczne

Jego szeroki zad spełnia doskonale rolę materaca, kłoda może z powodzeniem zastąpić wałek, a szyja, jest elastycznym i giętkim “klinem”. Stęp, podczas którego pacjent leży na brzuchu wywołuje ruchy przypominające pełzanie, a po oparciu się na łokciach i kolanach – odpowiada ruchom raczkowania. W stępie pacjent siedzący na grzbiecie konia poddawany jest serii ruchów identycznych z chodem człowieka. Dochodzą do tego ćwiczenia wykonywane podczas jazdy: rotacyjne, rozciągające, równoważne i inne.

Koń to idealny partner w terapii dzieci.

Zajęcia z tak dużym i spokojnym zwierzęciem skutecznie eliminują bariery psychologiczne u niepełnosprawnych pacjentów. Terapia konna pobudza pozytywne motywacje, a atrakcyjne formy ćwiczeń usprawniających nie kojarzą się z salą rehabilitacyjną. Wprowadza w świadomości jeźdźca poczucie sprawstwa (uwalnia od barier natury komunikacyjnej – daje swobodę w wyborze kierunku i drogi). Kontakt  z końmi pozwala na nawiązywanie więzi społecznych podczas zajęć, poznanie bogatej kultury jeździeckiej, daje ogromne korzyści dla ducha i ciała małego pacjenta.

Koń koryguje postawę.

Prawidłowy dosiad zmusza jeźdźca do aktywnego prostowania się, wzmacniając w ten sposób mięśnie grzbietu, brzucha, mięśnie obręczy barkowej i biodrowej (szczególnie mięśnie pośladków – zmniejszając przodopochylenie miednicy). Rytmiczny ruch konia naprzemiennie rozluźnia i wzmacnia cały garnitur   mięśniowy człowieka – dokonuje się to bezwiednie podczas swobodnej jazdy, niekoniecznie wypełnionej męczącymi ćwiczeniami.

Koń poruszając się stępem  przenosi impulsy ruchowe i dzięki temu jest on swoistym medium (łącznikiem) terapeutycznym. Mózg człowieka posiada spore rezerwy w zakresie stymulacji ruchów. Dziś wiadomo już, że poprzez impulsy wysyłane przez tkanki ciała, można na nowo zaprogramować i uaktywnić istniejące jeszcze rezerwy komórek mózgowych.

Duży koń poruszający się stępem przenosi na jeźdźca w ciągu minuty ok. 110 różnego rodzaju wielowymiarowych impulsów kołyszących. Te właśnie bodźce ruchowe wykorzystuje hipoterapia. Ruchy konia przenoszą na środkowe partie ciała jeźdźca ruchy typowe dla chodu człowieka w postawie wyprostowanej. Jest to bardzo istotne oddziaływanie terapeutyczne, którego nie można osiągnąć w żadnej innej terapii ruchowej.
Koń może być dla chorego dziecka nie tylko źródłem siły, rozrywki, wzruszeń, ale i zdrowia.