Ruch Rozwijający Metodą Weroniki Sherborne

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

Metoda Ruchu Rozwijającego (Developmental Movement) została opracowana przez fizjoterapeutkę Weronikę Sherborne (1997) w Wielkiej Brytanii. Tworząc tę metodę Sherborne oparła się na teorii i praktyce szkoły R. Labana.
Głównym założeniem metody Ruchu Rozwijającego jest posługiwanie się ruchem, jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka i w terapii zaburzeń rozwoju.
Metoda ta ma za zadanie rozwijanie przez ruch:
1) świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
2) świadomości przestrzeni i działania w niej,
3) dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu.
Sherborne wyróżniła następujące grupy ćwiczeń wspomagających rozwój dziecka:
I ćwiczenia prowadzące do poznania własnego ciała (np. czołganie, wykonywanie różnorodnych ruchów podczas leżenia, siedzenia);
II ćwiczenia pomagające zdobyć pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa w kontakcie (np. „tunel” – dziecko przechodzi pod tunelem, który tworzą inne osoby);
III ćwiczenia ułatwiające nawiązywanie kontaktu i współpracy z partnerem i grupą:
- ćwiczenia „z” w parach (przeciąganie, kołysanie się z partnerem w różnorodny sposób);
- ćwiczenia „przeciwko” (np. „paczka” – dziecko zwija się w kłębek a współćwiczący stara się rozwiązać paczkę);
- ćwiczenia „razem” (obaj partnerzy są aktywni);
IV ćwiczenia twórcze – rozwijanie aspektów ruchu proponowanych przez członków grupy.
Metoda Sherborne opracowana została przede wszystkim z myślą o dzieciach upośledzonych w stopniu głębszym. Sherborne w następujący sposób charakteryzuje trudności tych dzieci (w tym również dzieci autystycznych);
1) Brak reakcji na bodźce zewnętrzne. Z bardzo dużą wytrwałością trzeba przekazywać dziecku podstawowe informacje (np. dotykowe) aby dziecko zaczęło reagować na otoczenie.
2) Unikanie kontaktu. Dzieci autystyczne nie nawiązują kontaktu wzrokowego, uciekają od ludzi, a jednocześnie tego kontaktu pragną. Lęk przed kontaktem fizycznym może zostać zmniejszony dzięki najprostszym zabawom takim, jak: huśtanie, podskakiwanie, ciągnięcie za ręce po podłodze. Ćwiczenia te powinny być wykonywane początkowo bez kontaktu wzrokowego lub z zabawką (np. dużą lalką), zanim dziecko zacznie ćwiczyć z dorosłym.